Adım Kəmalədir, qırx bir yaşım var, Bakıda yaşayıram. Ərindən ayrılmışam, iki oğlumla təkbaşına dolanıram. Böyük oğlan Toğrul on səkkiz yaşındadır, universitetə hazırlaşır. Kiçik oğlan Rüfət isə cəmi beş yaşındadır, bağçaya gedir. Həyatım asan deyil, işləyirəm, gecə-gündüz çalışıram ki, uşaqlarım heç nədən məhrum qalmasın. Bəzən o qədər yoruluram ki, axşam evə gəlib yerə yıxılıram. Amma oğlanlarımın gülüşü hər şeyə dəyər.
Ötən il Rüfətin ad günü yaxınlaşırdı. Beş yaşı tamam olurdu. Uşaq aylardır deyirdi: "Ana, mənə böyük bir oyuncaq maşın al, uzaqdan idarə olunan". Mən də söz vermişdim. Amma ayın sonu idi, pulum qalmamışdı. Maaşımı almışdım, amma hamısını borclara, kirayəyə, xərclərə vermişdim. Cibimdə cəmi iyirmi manat var idi. Onunla da ərzaq almalı idim. Rüfətin ad gününə üç gün qalmışdı, mənim isə hədiyyəyə pulum yox idi.
Gecələr yata bilmirdim. Uşaq hər səhər durub soruşurdu: "Ana, maşını aldın?" Mən də deyirdim: "Alacam, oğlum, söz". Ürəyim parçalanırdı. Oğluma necə deyəcəkdim ki, bu il ad günü hədiyyəsi olmayacaq? Onun gözlərindəki o işığı söndürmək istəmirdim.
Ad gününə iki gün qalmışdı. İşdən evə gəlmişdim, çox yorğun idim. Oturub telefonuma baxırdım, bəlkə bir yol taparam deyə. Sosial şəbəkələrdə gəzirdim, birdən bir reklam çıxdı. Mostbet-in reklamı idi. Orada bir oyun gördüm: Mines. Mina oyunu. Çox maraqlı görünürdü. Reklamda deyirdilər ki, kiçik mərclərlə böyük uduşlar qazana bilərsən. Düşündüm, bəlkə bir cəhd edim? Nə itirəcəm ki? İyirmi manatım var, onu da itirsəm, onsuz da hədiyyə ala bilməyəcəm.
Sayta girdim. Yadıma düşdü, keçən həftə iş yoldaşım Günel demişdi ki,
mostbet mines oyunu çox maraqlıdır, asandır, tez udmaq olar. Onun sözlərini xatırlayıb Mines oyununu axtardım. Tapdım, açdım. Qaydaları çox sadə idi: ekranda kvadratlar var, bəzilərinin altında mina, bəzilərinin altında ulduz. Ulduzları açdıqca pul qazanırsan, minaya düşsən uduzursan. Uşaq oyunu kimi görünürdü, amma içində böyük həyəcan var idi.
İyirmi manatı yatırdım. Oynamağa başladım. Əvvəl çox ehtiyatlı idim, az-az açırdım kvadratları. Bir az uddum, bir az uduzdum. Saatlar keçdi, gecə yarısı oldu, mən hələ də oynayırdım. İyirmi manat qırx oldu, qırx səksən oldu. Ürəyim döyünürdü, əllərim əsirdi. Dayana bilmirdim. Bir az da, bir az da deyə-deyə irəliləyirdim.
Səhərə yaxın, saat dörd idi. Qərar verdim ki, bir az risk edim. Səksən manatı götürdüm, bir oyunda hamısını qoymaq istədim. Mines oyununu açdım, bir kvadrat açdım, ulduz. İkinci kvadrat, ulduz. Üçüncü, ulduz. Dördüncü, ulduz. Beşinci, altıncı, yeddinci... hamısı ulduz. Rəqəmlər artırdı, artırdı. Səksən manat yüz altmış oldu, sonra üç yüz iyirmi, sonra altı yüz qırx. Hələ də dayanmamışdım. Altı yüz qırx manat! O an nəfəsim kəsildi. Dərhal dayandım, pulu götürdüm. Mina açmağa cürət etmədim.
Oturduğum yerdə donub qaldım. Altı yüz qırx manat! Oğluma ən gözəl hədiyyəni ala bilərdim. Üstəlik, qalan pulla da bir ay rahat dolana bilərdim. Sevincdən ağlamaq istədim, amma göz yaşlarım axdı. Otaqda tək idim, uşaqlar yatırdı. Sakitcə ağladım, şükür etdim.
Səhər tezdən durdum, Rüfəti bağçaya apardım. Sonra birbaşa mağazaya getdim. Ona ən böyük, ən gözəl maşını aldım, uzaqdan idarə olunan. Üstəlik bir də kukla aldım, Toğrula da bir hədiyyə aldım, o da yaxşı uşaqdır, çalışır, oxuyur. Evə gəldim, hədiyyələri hazırladım.
Axşam Rüfəti bağçadan gətirdim. Evə girən kimi hədiyyəni gördü. Gözləri parıldadı. Qaçıb maşını götürdü, qucaqladı, qışqırdı: "Ana, mənim maşınım! Çox sağ ol!" Məni qucaqladı, öpdü. O an ürəyim eridi. Toğrul da sevindi, öz hədiyyəsinə. Birlikdə oturduq, tort kəsdik, çay içdik. O gecə evimizdə bayram vardı.
O gündən sonra bir daha oynamadım. O uduş mənə kifayət etdi. İndi hər dəfə mostbet mines yadıma düşəndə, o gecəni xatırlayıram. O həyəcanı, o qorxunu, o sevinci. Və bilirsiniz nə maraqlıdır? O oyun mənə bir şey öyrətdi: həyatda risk etməkdən qorxmamalısan. Bəzən ən böyük uduşlar ən böyük risklərin arxasında gizlənir. Mən risk etdim, qazandım.
İndi Rüfət böyüyür, hələ də o maşınla oynayır. Hər dəfə onu görəndə o gecəni xatırlayıram. O gecəni, o anları, o duanı. Və Allaha şükür edirəm ki, mənim dualarımı eşitdi. Oğlumun üzündəki təbəssüm mənim ən böyük uduşumdur. Pul gəldi-getdi, amma bu xatirə qaldı. Və mən bu xatirəni həmişə qoruyacağam.
